در آستانه انتخابات آمریکا و اسرائیل، ایده حمله پیشگیرانه به نفتکش‌های مرتبط با امارات، با هدف افزایش قیمت انرژی و تحمیل هزینه سیاسی جنگ به ترامپ و نتانیاهو، در محافل نزدیک به جمهوری اسلامی مطرح شده است. اما این محاسبه با دو محدودیت روبه‌روست: ادنوک، شرکت نفت ابوظبی، با تغییر مسیرهای صادرات، استفاده از نفتکش‌های کوچک‌تر و انتقال محموله میان کشتی‌ها، بخشی از اثر حملات را خنثی می‌کند؛ در مقابل، واسطه‌های فروش نفت تحریمی ایران خود به زیرساخت‌های مالی و تجاری امارات وابسته‌اند و ممکن است از تشدید حملات زیان ببینند. درحالی‌که گزارش‌های تازه از حمله به نفتکشی در نزدیکی بندر صحار عمان و ادعای سپاه درباره انفجار نفتکش دیگری بر اثر برخورد با مین دریایی حکایت دارند، پرسش تنها امکان اختلال در صادرات نفت نیست: آیا تهران می‌تواند این اختلال را به اهرم فشار انتخاباتی و امتیاز سیاسی تبدیل کند، بی‌آنکه هم‌زمان شبکه‌های تأمین درآمد خود را تضعیف یا دامنه جنگ را گسترش دهد؟