آریامن احمدی ـ در این ۱۳۰ سال، از فیلم چهل‌وشش ثانیه‌ایِ «اعدام ژان‌دارک» در ۱۸۹۷ تا فیلم دو ساعت و نیمه‌‌ی «شیطان وجود ندارد»، سینما بارها صحنه‌ اجرای حکم اعدام بوده است: از گیوتین در فرانسه تا صندلی الکتریکی در آمریکا، از طناب دار در ژاپن تا چوبه‌های ‌دار در جمهوری اسلامی. اما این بازنمایی‌ها، صرفاً بازآفرینی خشونت نبودند؛ بلکه با نگاهی اخلاقی و پرسش‌گر، مرگِ قانونی را به موضوعی برای تأمل بدل کردند. در چنین روایت‌هایی، اعدام تنها یک واقعه نیست، بلکه پرسشی است در بابِ مرزِ باریکِ میانِ عدالت و انتقام. سینما با به تصویر کشیدن این لحظات، تماشاگر را به درنگ و همدلی فرامی‌خواند و در سکوتِ خود می‌پرسد: «آیا مرگ می‌تواند پاسخ باشد؟»